Bir gün yolda yürürken, içimi kemiren bir ses duyuyorum. Düşünmeden yazdıklarımın sesi...
Geçer diyor bir ağrı kesiciyle geçiştiriyorum. Yine aynı caddede bir gün sebepsizce ve düşünmeden yazdıklarım geliyor aklıma. Bekleyen kelimeleri birleştirip, şiir yapmak istiyorum. Olmuyor, bir kaç satır yazı yazıyorum. Yırtıyorum onlarca kağıdı. Bütün hepsi bir düşünmeden yazdığım için oluyor.
Yürürken hep içimi kemiriyor, üç beş deli saçması. Bir mide ilacı alıyorum, sindirmek için. Üstüne bir maden suyu...
Bitmek tükenmek bilmeyen bir acı. Artık sabaha karşı oluyor. Bir doktora gitmek üzere yola çıkıyorum o bilinmez caddenin öteki ucundan. Bir sessizliğe adımımı atıyorum sanki. Yürürken kemiriyor içimi. Sanki kanım çekiliyor, sinirlerim alt-üst oluyor. Ben kafayı yedim, diye düşünürken üstüne bir sinir hapı daha atıyorum, prospektüslerde yazan "Doktorunuza danışmadan almayınız" yazısına aldırmadan...
Çıkıyorum aynı yola. Bir iki satır yazmak istiyorum artık. Uzun zaman oldu son kelimeleri kağıda dökeli, diye düşünüyorum. Tekrar akşam oluyor. Yatmak üzere uzanıyorum. Gözümden gitmeyen üç-beş deli saçması geliyor gözelerime. Kabusum oluyor, düşünmeden yazdıklarım. Bir uyku ilacı alıyorum. Ertesi sabah duruşmam var ve uyuyakalabilme riskine karşı, evdeki ne kadar çalabilen saat, telefon varsa hepsini kuruyorum. Sadece düşünmeden yazdığım bir kaç kelime uğruna...
Sabah oluyor, herkes telefonla arıyor. Lanet olsun deyip yollara düşüyorum. Aynı düşünceler kafamın bir köşesinden çıkıyor ve tekrar en büyük gündem maddesi oluyor. Duruşmaya giriyorum. Karara kalıyor mahkeme, düşünmeden yazdığım bir kaç kelime yüzünden. Sonra, ilk pastanede karnımı doyuruyorum ve ilk ağacın gölgesinde birazda deniz gören bir yere gidip düşünmeye başlıyorum...
Düşünce sağnağı altında bir şeye karar vermek zorunda olduğumu hatırlıyorum. Kararımı veriyorum ve düşünmeden yazdıklarım benim değil. O zaman neden kendimi harap ediyordum. Bilmiyorum. Ama aynı yollarda yürürken, düşünmeden yazdıklarım aklıma gelip, kendime ilk gördüğüm insanda çeki-düzen veriyorum.
Geçer diyor bir ağrı kesiciyle geçiştiriyorum. Yine aynı caddede bir gün sebepsizce ve düşünmeden yazdıklarım geliyor aklıma. Bekleyen kelimeleri birleştirip, şiir yapmak istiyorum. Olmuyor, bir kaç satır yazı yazıyorum. Yırtıyorum onlarca kağıdı. Bütün hepsi bir düşünmeden yazdığım için oluyor.
Yürürken hep içimi kemiriyor, üç beş deli saçması. Bir mide ilacı alıyorum, sindirmek için. Üstüne bir maden suyu...
Bitmek tükenmek bilmeyen bir acı. Artık sabaha karşı oluyor. Bir doktora gitmek üzere yola çıkıyorum o bilinmez caddenin öteki ucundan. Bir sessizliğe adımımı atıyorum sanki. Yürürken kemiriyor içimi. Sanki kanım çekiliyor, sinirlerim alt-üst oluyor. Ben kafayı yedim, diye düşünürken üstüne bir sinir hapı daha atıyorum, prospektüslerde yazan "Doktorunuza danışmadan almayınız" yazısına aldırmadan...
Çıkıyorum aynı yola. Bir iki satır yazmak istiyorum artık. Uzun zaman oldu son kelimeleri kağıda dökeli, diye düşünüyorum. Tekrar akşam oluyor. Yatmak üzere uzanıyorum. Gözümden gitmeyen üç-beş deli saçması geliyor gözelerime. Kabusum oluyor, düşünmeden yazdıklarım. Bir uyku ilacı alıyorum. Ertesi sabah duruşmam var ve uyuyakalabilme riskine karşı, evdeki ne kadar çalabilen saat, telefon varsa hepsini kuruyorum. Sadece düşünmeden yazdığım bir kaç kelime uğruna...
Sabah oluyor, herkes telefonla arıyor. Lanet olsun deyip yollara düşüyorum. Aynı düşünceler kafamın bir köşesinden çıkıyor ve tekrar en büyük gündem maddesi oluyor. Duruşmaya giriyorum. Karara kalıyor mahkeme, düşünmeden yazdığım bir kaç kelime yüzünden. Sonra, ilk pastanede karnımı doyuruyorum ve ilk ağacın gölgesinde birazda deniz gören bir yere gidip düşünmeye başlıyorum...
Düşünce sağnağı altında bir şeye karar vermek zorunda olduğumu hatırlıyorum. Kararımı veriyorum ve düşünmeden yazdıklarım benim değil. O zaman neden kendimi harap ediyordum. Bilmiyorum. Ama aynı yollarda yürürken, düşünmeden yazdıklarım aklıma gelip, kendime ilk gördüğüm insanda çeki-düzen veriyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder